Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

προσωρινοί...τίτλοι τέλους!!!

Καιρό παλεύω να κάνω ανάρτηση...μα κάτι με κρατά...Σήμερα όμως κάτι με ωθεί ξανά εδώ....
Κατηγορώ καιρό τώρα όσους μου (μας) στέρησαν διάφορα....που αποφασίζουν για μας χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν όλες τις παραμέτρους.... που έχουν την εξουσία και την ασκούν παραβλέποντας τον πόνο αλλά και την οργή που προκαλούν...
Σήμερα νοιώθω  πιο προβληματισμένη ... πιο απογοητευμένη....γιατί συνειδητοποίηα ότι ο καθένας μας όταν έχει όποια εξουσία το ίδιο κάνει...από την θέση που βρίσκεται...Την ασκεί παραβλέποντας....κάτι...μικρό...ασήμαντο...την ψυχή του οποιουδήποτε άλλου!!!
Μπορεί άραγε κάποιος σε οποιαδήποτε φάση της ζωής να αποφασίσει για το καλό κάποιου άλλου??? Πολλές φορές δεν γνωρίζουμε το καλό το δικό μας....και είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το καλό του άλλου??? Μπορούμε με ελαφρά την συνείδηση να προκαταβάλλουμε το μέλλον και να σπεύσουμε να πάρουμε απόφαση για...το καλό του??? Μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι ότι κάναμε το σωστό όταν υπάρχει έστω μια πιθανότητα αντί για τον δρόμο της αρετής να τον στέλνουμε στο δρόμο της κακίας????
Δεν καταλαβαίνετε τίποτα...απ' όσα γράφω....Δεν είμαι σαφής θα πείτε....οπότε γιατί γράφω????Γιατί συνειδητοποιώ σιγά σιγά  ότι το blogging ήταν το καταφύγιό μου  σε έναν εικονικό κόσμο....γεμάτο από ανθρώπους που με καταλαβαίναν ακόμη και αν δεν ήμουν σαφής...Πάει...τώρα σας μπέρδεψα τελείως... Κι όμως σήμερα συνειδητοποίησα ότι έτρεξα εδώ που δεν θα βρω μικρότητες.... ζήλιες... κακίες... Εδώ που όλα είναι ιδανικά...αγάπη για τον συνάνθρωπο...αλληλεγγύη...χαρά της δημιουργίας...ένας μικρόκοσμος που αν άπλωνε τα χέρια θα μπορούσε να  χρωματίσει κάθε ασχήμια του πραγματικού κόσμου και να διώξει κάθε σκιά...Αυτό ένοιωθα άλλωστε σε κάθε σχόλιό σας ή μήνυμα...άσχετα αν τελευταία δεν απαντώ...Έναν κόσμο που με έκανε δυνατή μέσα από την δύναμή του και την πίστη ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει τον ιδανικό κόσμο που πάντα γύρευα... Ο κόσμος όμως απέχει πολύ περισσότερο απ' ότι νόμιζα από το ιδανικό....κάνοντας ακατόρθωτο το να καλυτερεύσει... Ίσως αυτή η συνειδητοποίηση υποσυνείδητα να έγινε νωρίτερα....ίσως αυτό να φταίει που απέχω...Νοιώθω ότι κρυβόμουν και δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο εδώ...να υποκρίνομαι ότι επειδή υπάρχει αγάπη στην ιντερνική γειτονιά...υπάρχει και στην πραγματική μου...Κανείς δεν μοιράζει απλόχερα  αγάπη εκεί έξω...Χαθήκαν τα ιδανικά και οι αξίες....το χρεώνουμε με ευκολία στους νέους...γιατί χάσαμε την πίστη μας σε αυτούς....λες και δεν φταίμε κι εμείς που οδηγήθηκαν εδώ...Δεν υπάρχουν άτομα να μάχονται για το κοινό καλό....μόνο για το ατομικό καλό και την οποιαδήποτε επιβίωση...Ο παραδειγματισμός λειτουργεί πλέον αντίστροφα....ως τιμωρία...τιμωρώ εσένα για να σιωπήσουν οι άλλοι...
Νοιώθω πολύ μικρή για να καλυτερέψω τον κόσμο...Τι ειρωνεία...στην προηγούμενη ανάρτηση ένοιωθα "μεγάλη"...!!! Που πήγε η ελπίδα....μην ρωτάτε...τσαλαπατήθηκε σήμερα μαζί με την συνειδητοποίηση ότι δεν μπόρεσα να στοιχειοθετήσω σωστά την άποψή μου ενάντια σε ένα "σταύρωσον αυτόν"... Μαζί της έπεσε στην μάχη και η αισιοδοξία...ανήκει πλέον στο κοριτσάκι που πέταγε στο ροζ συννεφάκι...σήμερα όμως είναι γυναίκα που έχει "χάσει" πολλά για να συνεχίζει να ονειροβατεί...Άνοιξα "χάσμα" που δεν κλείνει και δεν θέλω και η ίδια να κλείσω...Το μόνο μου κέρδος για άλλη μια φορά....η καθαρή συνείδηση!!
Βουλιάζω και παραληλώ θα πείτε...κρίμα η καημένη... Βουλιάζω ναι...είμαι σε λάθος τόπο...λάθος στιγμή...Ο κακός ο χρόνος φεύγει...μα γιατί μου φαίνεται ότι θα αργήσει???
Σήμερα δεν θα πω ότι θα ξαναγυρίσω σύντομα...είμαι σίγουρη ότι δεν θα το κάνω....νοιώθω ότι πλέον απέχω από όσα πιστεύετε .... από όσα πρεσβεύει για μένα η γειτονιά....Νοιώθω παραφωνία...Δεν ξέρω πόσο θα μου πάρει...αλλά εδώ θα γυρίσω όταν θα είμαι πάλι σε θέση να το κάνω όπως παλιά...Θα μου λείψετε όλοι αλλά χρειάζομαι χρόνο....να ξαναβρώ εμένα...την πίστη μου...την ελπίδα...την αισιοδοξία...να λύσω τα μέσα μου...
Φιλάκια και μια ζεστή αγκαλιά σε όλους!!!