Ανοιξιάτικες εξορμήσεις....

Μετά από μια φοβερή ημικρανία επιστρέφω σήμερα ... με ένα μικρό αφιέρωμα από μια καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση του ιππικού ομίλου....Λαμβάνει χώρα την Κυριακή του Θωμά....στην παραλία Χιλιαδούς....Άλογα περήφανα...πιστοποιημένα και μη...λυγερόκορμα όπως και οι αναβάτες τους...κατακλύζουν την παραλία και μας ξετρελλαίνουν με τις επιδείξεις τους....Από αυτές δεν θα δείτε βέβαια πολλά πράγματα... γιατί οι μικρές μου ήθελαν και βόλτα με την άμαξα...και με το πόνυ...και με μικρά άλογα Πίνδου...οπότε δεν προλάβαμε να πιάσουμε καλή θέση....!!!

Την επομένη ...ανήμερα του Αι-Γιώργη.....εγώ είχα μάθημα μόνο το απόγευμα....η Αλεξάνδρα πήρε μια μικρή παράταση διακοπών...οπότε ανηφορίσαμε για το χωριό του άνδρα μου...όπου ένα από τα εξωκλήσια είχε την τιμητική του...Αυτό το δεύτερο μέρος της ανάρτησής μου το αφιερώνω στην aMaryllis.... και στην άνοιξη....Για μένα Άνοιξη σημαίνει φύση....χρώματα και αρώματα...πεταλουδίτσες....χελιδόνια...τιτιβίσματα πουλιών...μέλισσες...ακόμη και μυρμήγκια που εργάζονται ακατάπαυστα....Σημαίνει χωριό...γιατί  όλα αυτά μπορείς να τα βρεις πιο έντονα, πιο "φυσικά" σε ένα χωριό...Σημαίνει ζωή...αναγέννηση....αλλαγή σελίδας...αισιοδοξία....δύναμη...
 Απογοητεύτηκα βέβαια γιατί το χωριό δεν είχε όλα τα χρώματά του....Η άνοιξη δεν έχει έρθει ακόμη...άρχισε απλά να κάνει δειλά δειλά βηματάκια...γεμάτα μαγεία....

Διάλεξε όποια εικόνα σου αρέσει καλή μου....
Φιλάκια σε όλη την γειτονιά....Φεύγω για μάθημα....που δύσκολα γίνεται την άνοιξη...έχει συνεπάρει το μυαλό των μαθητών....για να μην πω και το δικό μου....

Η χαρά των παιδιών....

Η μικρή μου νεραϊδούλα, η Αλεξάνδρα μου, αγκαλιά στον ...Αϊ Βασίλη. Ακόμη γελάω όταν την θυμάμαι να κλαίει καθώς του γράφαμε γράμμα...ο λόγος? Τι θα γίνει αν δεν ξέρει να διαβάζει ελληνικά... Περριτό να σας πω ότι το γράψαμε και στα αγγλικά, ως διεθνή γλώσσα!!!

 Η πριγκιπέσσα μου, η Φρόσω μου, στο σπίτι του ΑΪ Βασίλη μεταμορφώνεται....

 στο ξωτικό της αγάπης!

 Τα δύο ξωτικά μου μπροστά στην φάτνη του μικρού Χριστού....Η μικρή θέλησε όμως να δει τον Χριστούλη και από πιο κοντά!!!

 Πέρασε την διαχωριστική λωρίδα βρέθηκε δίπλα του και απόρησε ξανά.... καλέ δεν έχει ρούχα? Αααα δεν τα χρειάζεται γιατί είναι ο Θεός....Μαμά οι Θεοί δεν κρυώνουν,ε?

 Μα δεν θα βγάζαμε φωτογραφία με τους μάγους? Ο ένας που λείπει είναι πίσω ψηλά...παρκάρει την καμήλα, όπως χαρακτηριστικά είπε η νεραϊδούλα μου....

 Κάλαντα με άλογα έχετε ξαναδεί? Μια μικρή γεύση εδώ....

Παραμονή Πρωτοχρονιάς... μπροστά στο δημαρχείο της πόλης μας....

 Το βράδυ της ίδιας μέρας, είναι παράδοση να μαζεύονται τα αδέρφια του άνδρα μου στο σπίτι μας...Είναι ο μεγαλύτερος από τα 8 αδέρφια!!! Πέρυσι κανείς δεν είχε όρεξη λόγω του ότι η μια κουνιάδα μου είχε χάσει πρόσφατα την μάχη με τον καρκίνο, αλλά φέτος οι υπόλοιποι έξι τήρησαν την παράδοση... Αισθητή η απουσία της Σοφίας, αλλά η ζωή συνεχίζεται και εμείς τουλάχιστον το έχουμε ξαναδεί αυτό το "έργο" όταν έχασα την δική μου αδερφή από τροχαίο πριν 7 χρόνια...
Anyway, τα παιδιά ξεκίνησαν με την ρουλέτα....Μόνο που φέτος περιλάμβανε σοκολατάκια... Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που  ο Δημήτρης έτυχε το πρώτο "πάρτα όλα"...Η πριγκιπέσσα μου δεν είναι μαθημένη να χάνει ... πείσμωσε και αποχώρησε!!!

 Οι υπόλοιποι συνεζίσαν απτόητοι.... Μάταια η κουνιάδα μου (πίσω από τον Δημήτρη) προσπάθησε να την πείσει να μείνει...

 Και τελικά ο Δημήτρης μάζεψε όλα τα σοκολατάκια και τα μετέτρεψε σε μια πυραμίδα...Σοκολατο-ρουλέτα τέλος...!!!!
Η Φρόσω επανήλθε αργότερα αλλά χαμόγελο δεν μας χάρισε..Έτσι κλείνω αυτή την ανάρτηση με το χαμόγελο του  πιο μικρού της παρέας, του 11μηνών ανηψιού μου...