Όλα όσα σας χρωστάω....

Άργησα πάλι να φανώ...προσπαθώ να χωνέψω όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου...γύρω μας...Έμαθα τον άνθρωπο να τον βλέπω ως  ον με ανθρωπιά...τσαγανό...δύναμη...πίστη  και κουράγιο και τον συνάνθρωπο ως όμοιο...ίσο... Αποφάσισα προχθές να πάρω το λυχναράκι μου και να ξεχωρίσω τους αληθινούς ανθρώπους...συνανθρώπους αλλά σε αυτό τον πόλεμο δεν μπορώ να μπω...Χάνομαι για άλλη μια φορά στο γαλάζιο του ωκεανού και του ουρανού....

Στον ωκεανό τοποθετώ τα προβλήματα...τα αμέτρητα γιατί που πρέπει να λύσω...τον πόνο...τις άσχημες λέξεις που λέγονται μπρός και πίσω σου....μα κρατώ σε μπουκαλάκια την ελπίδα και την Πίστη ότι ο φάρος θα φωτίσει  ξανά τον δρόμο...απλά οφείλω να θυμάμαι να κρατώ το τιμόνι των αξιών γερά και σταθερά... Μόνο τα πιστεύω δεν μου πήραν...όλα τα άλλα τα μοιράζομαι μαζί τους...όλοι μας...

Διώχνω την πίκρα σιγά σιγά ....ο κακός ο χρόνος φεύγει...ο κακός ο γείτονας μένει...και γυρνάω εδώ στο απάγειο της ιντερνικής γειτονιάς που έχει το μαγικό ραβδί και κάνει τον κόσμο να φαίνεται ομορφότερο...Μπορεί να με θεωρείτε πια κυκλοθυμική αλλά....πίστέψτε με δεν ήμουν ποτέ...Μπορεί να φταίει που γερνάω και δεν κατάφερα να αλλάξω τον κόσμο...όπως πίστευα στα νιάτα μου...Ελπίζω όμως να το καταφέρουν τα παιδιά μου...τα παιδιά μας...οι μαθητές μου που τώρα μου φαίνονται αδιάφοροι για όσα συμβαίνουν γύρω τους...Κι ελπίζω να τους βοηθήσω...να τους βοηθήσουμε...

 

Θα επιστρέψω με τελειωμένη την "κόρη" Ελλάδα...όπως έχω ονομάσει το νέο μου "δημιούργημα"....

και ίσως να έχω προλάβει να τελειώσω και το μπλουζοφόρεμα της μικρής μου...Δεν θα μου πάρει πολύ...Δώστε μου ένα περιθώριο 3-4 ημερών...

Φιλάκια σε όλους!!!

Καλό ταξίδι φίλε!!!

Συγνώμη εκ των προτέρων που θα σας στενοχωρήσω με αυτή την ανάρτηση....
Ξέρω πως πρέπει κάποια στιγμή να μάθω να αποδέχομαι την ιδέα του θανάτου...μιας και είναι κάτι δεδομένο...από την στιγμή που γεννιόμαστε...η φυσική κατάληξη των πραγμάτων.... Μόνο που στα μάτια μου...μόνο η γέννηση είναι χαρά...ενώ ο θάνατος κρύβει πόνο....Πως να χαρώ με όσα λέει η θρησκεία μας....πάει να συναντήσει τον Πλάστη...εμένα όμως πότε θα με ξανασυναντήσει??? Είναι που δεν μπορώ να αποδεχτώ...όσο και αν το έχω προσπαθήσει...τον όρο κοιμητήρια... Νεκροταφεία...ναι...χώροι όπου μαζί με τα νεκρά σώματα....θάβονται όνειρα...επιθυμίες...δίψα για ζωή...
Στα μάτια μου ο Θάνατος είναι αποχωρισμός και όσο τον απεύχομαι τόσο με καταδιώκει...Δεν έχω χάσει και λίγους.... φίλους και φίλες....παππού...κουνιάδα....την πολυαγαπημένη μου  μικρότερη αδερφή...Έχω έρθει σε επαφή μαζί του....πολλές φορές...οδυνηρές στιγμές...και κάθε φορά κλαίω....δεν τους μπορώ τους αποχωρισμούς....Δυσκολεύομαι στην ιδέα ότι αγαπημένα άτομα διαγράφονται τόσο εύκολα από την ζωή μας....και όσο και να μένουν οι αναμνήσεις....δεν μπορώ να μην σκέφτομαι...ότι η ζωή συνεχίζεται...χωρίς αυτούς...Ίσως αυτό να με πονά περισσότερο...η ευκολία με την οποία ...κάποια στιγμή...άλλες φορές γρηγορότερα και άλλες αργότερα... η ζωή συνεχίζεται...
Σήμερα είπα για άλλη μια φορά "αντίο"...σε έναν φίλο....από τα χρόνια της εφηβείας ακόμη... 42 χρονών πλέον...μα αιώνια έφηβος...
Ευχήθηκα  "καλό ταξίδι Θύμιο...θα είσαι πάντα στην σκέψη μου...και θα κρατώ ζωντανές τις αναμνήσεις μας"...Εξέφρασα την ελπίδα ότι κάποτε οι ψυχές μας θα ξανασυναντηθούν...Δεν μπόρεσα όμως ούτε αυτή την φορά να μην κλάψω...Δεν μπόρεσα να μην τα βάλω μαζί του....που οδηγούσε πιωμένος και πήγε και καρφώθηκε σε εκείνη την ταμπέλα...Δεν μπόρεσα να μην δυσανασχετήσω μαζί του καθώς θυμήθηκα πως πάντα με κορόιδευε πως κάποια στιγμή κατέληξα γραδωμένη μέσα σε μια ζωή χωρίς το παλιό ελεύθερο πνεύμα και τα ρίσκα...
Κι εσύ που προκαλούσες συνεχώς την ζωή...φίλε που είσαι τώρα??? Μια μάνα...την μάνα σου... που είχε χάσει ήδη ένα παιδί...γιατί δεν την σκέφτηκες??? Την ίδια στιγμή...μετάνοιωσα...Σε κοίταξα και ζήτησα συγνώμη...πάλι σε φώναζα..."Δεν μπαίνω σε καλούπια εγώ, Άσπα!" θυμήθηκα και ήθελα πάλι να σου φωνάξω...πως το φέρετρο...στα μάτια μου...είναι κι αυτό ένα καλούπι!!! Και τότε σαν να μου ψιθύρισες πως..."κι όμως είμαι ακόμη ελεύθερος!"....
Σε λίγο θα συναντήσεις πολλούς από τους φίλους μας της εφηβείας....θα συναντήσεις την αδερφή μου...Ελπίζω πως ισχύει αυτό...και ότι ήδη είναι στο δρόμο να σε προϋπαντήσουν... Σε αφήνω σε αυτούς...Δεν άντεξα να σε συνοδεύσω στην τελευταία σου κατοικία...έφυγα μόλις τελείωσε η νεκρώσιμη ακολουθία...Συγνώμη...
Καλό ταξίδι Θύμιο...

Origami αστεράκια της τύχης...

Πριν από λίγες μέρες η τύχη χτύπησε την πόρτα μου....μέσω των origami της Σπυριδούλας... μιας και ήμουν η τυχερή της κλήρωσής της...Στο σχόλιό μου της έγραφα ότι     ''...Θέλω κι εγώ λίγη τύχη ...να συμπράξει με την πίστη και την αισιοδοξία... για αίσια έκβαση!!...''  Πρέπει να ήμουν πολύ χάλια ψυχολογικά όταν το έγραψα...διακρίνω μια απελπισία....παρόλη την πίστη και αισιοδοξία... αναζήτησα τύχη... για τ΄ αγαπημένα μου πρόσωπα...θέλω κι εγώ λίγη τύχη...σαν να λέω δως μου κι εμένα λίγο γλυκό...αλλά δίνεται η τύχη??? και άντε και δόθηκε ...πως να σε βοηθήσει ...αν  δεν βοηθήσεις και εσύ τον  εαυτό σου????    Τύχη ...μοίρα....Θεία Πρόνοια...είναι το ίδιο πρόσωπο ή είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους....???? Δεν ξέρω...ξέρω ότι δεν μπορεί να  λέμε ότι κάποιος έχει με το μέρος του τις Μοίρες όταν όλα του βαίνουν καλά και μόλις πάθει κάτι άσχημο να φταίει η κακιά του η μοίρα...!!! Πάντα πίστευα ότι την τύχη μας την καθορίζουν οι επιλογές μας...κάτι σαν πλάνο Α και πλάνο Β ανάλογα ποιο δρόμο ακολουθούμε στα σταυροδρόμια της ζωής...

Πάντως εγώ το ευχαριστήθηκα το δωράκι...λες να είμαι και προληπτική??? Πίστευα πως όχι...αλλά το δωράκι το είδα λίγο σαν...σημάδι από Ψηλά...και ευχαρίστησα πολλές φορές την καλή μου την τύχη (!!!) που το κέρδισα και την Σπυριδούλα που έβαλε το giveaway την κατάλληλη στιγμή...τυχαία (???)

Σήμερα τα μελέτησα κι από κοντά....αστεράκια της τύχης...

Θυμήθηκα ένα νανούρισμα που είχα πλάσει όταν γέννησα την Φρόσω....

     "...ένα αστεράκι απ' τον ουρανό κοντά σου θα'ρθει πάλι

     θα κοιμηθεί μαζί σου αυτό στο μικρό σου προσκεφάλι

     άγγελος φύλακας και πάλι αυτό θα 'ρθει

    πίστη, αγάπη και τύχη να σκορπίσει στην δική σου ζωή..."

Να την πάλι η τύχη... που την σκορπάει ένα αστεράκι...η αδερφή μου...που όλοι είπαν ότι δεν είχε τύχη...!!! 
Θα σας φαίνεται χαζό πως ξεκίνησε όλο αυτό από ένα δωράκι....το οποίο παραδόξως μου επανέφερε την αισιοδοξία...αλλά πάντα πίστευα πως είμαι καπετάνιος της ζωής μου .... ενώ σήμερα αναρωτιέμαι μήπως ήταν απλά ευτυχείς συγκυρίες όσα με οδήγησαν σε αυτό που είμαι??? Ίσως να φταίει όλη η πολιτικοοικονομική κατάσταση...που με κάνει  να νοιώθω ότι είμαστε έρμαια της τύχης μας...Αλλά μήπως και αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι επιλογές μας??? 
Θα με ενδιέφερε να μάθω τι πιστεύετε εσείς για την τύχη....και πρώτα από όλους εσύ γλυκιά μου Σπυριδούλα που την μοιράζεις απλόχερα....
Με αφήνω να ορίζω (ή να πιστεύω ότι ορίζω) την τύχη μου και ξαναγυρνάω στην  γενναιόδωρη Σπυριδούλα...η οποία δεν μου έστειλε απλά τα αστεράκια της τύχης...αλλά και ένα πανέμορφο σετάκι...

Συνοδεύονταν... απλόχερα ....από ευχές με πολλή αγάπη ....την οποία ανταποδίδω... Σε ευχαριστώ γλυκιά μου!!!


Υ.Γ πάντως θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που σας γνώρισα...όσο κι αν έχει να κάνει με την επιλογή μου να ανοίξω το blog...


Φιλάκια!!!

Υπό την σκιά των γεγονότων, προσπάθεια για γαλήνη...

Καλημέρα…..από συνήθεια…Πως μπορεί να είναι καλή αυτή η μέρα….όταν ακόμη μυρίζει φωτιά και προδοσία???  Όταν όλα αυτά που θα συμβαίναν εάν χρεωκοπούσαμε, έρχονται ούτως ή άλλως με την συμφωνία αυτών…των…δεν θέλω να τους ονομάσω…Μου αρέσει που ήθελα να έρθω …. στην Αθήνα…γιατί δεν μπορούσα  να περιμένω  άπραγη…ήρθε ο άντρας μου...θα ήθελα να είμαι κι εγώ εκεί του είχα πει…δεν μπόρεσα να βολέψω τα μικρά…καλύτερα που δεν πήγα…το να βλέπεις να καίγεται μια πόλη και μαζί της η πατρίδα θα με σκότωνε πιο πολύ…άλλο να το βλέπεις στην τηλεόραση και άλλο να το ζεις…

Μια πίκρα άφησε το βράδυ της Κυριακής …και μια οργή…Για τα ΜΜΕ που έκρυψαν τον πραγματικό αριθμό των διαδηλωτών…Για αυτούς που επισκίασαν μια ακόμη ειρηνική διαμαρτυρία…Για αυτούς που ψήφισαν επειγόντως βιάζοντας και πουλώντας όλους εμάς που αποτελούμε την Ελλάδα…χωρίς να μας λάβουν υπόψη…για αυτούς που δεν ψήφισαν επειδή σκεφτήκαν μην χάσουν μια μελλοντική θεσούλα… για τις συνομωσίες…για το γεγονός ότι αυτά τα τέρατα που μας διαφεντεύουν ψυχαγωγηθήκαν παρακολουθώντας ποδόσφαιρο  πριν ψηφίσουν….Μα πάνω από όλα γιατί πλέον  δεν βλέπω φως….όλα είναι προδιαγεγραμμένα… να γίνουν για μένα…για μας…χωρίς εμάς…για το καλό μας…  

Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα να μην ψηφίζαν… Ξέρω ότι όλοι μας χλευάζουν….μας κοροϊδεύουν... Κλείνω τα μάτια να μπορέσω να ονειρευτώ αλλά πλέον δεν μπορώ να δω τον κόσμο καλύτερο…όχι εδώ..όχι τώρα… ο δρόμος έχει ανηφόρα… Βρήκα αποκούμπι στον κόσμο των νεραϊδών… μακάρι να μπορούσα…να μπορούσαμε να φτιάξουμε και τον αληθινό κόσμο έτσι…λιθαράκι λιθαράκι…με τόλμη και πίστη...Βρήκα την γαλήνη προσωρινά σήμερα το πρωί ...λίγος ήλιος...θέρμανε την καρδιά μου...το χαμόγελο της μικρής όταν γυρίσει το μεσημέρι ίσως με φωτίσει περισσότερο....ή που θα με βάλει σε νέες περιπέτειες

νεραϊδοσπιτάκι

 έφτιαξα και την δική μου καρδιά ....για μια άλλη νεραϊδούλα....την pink dreamer...Δεν πιστεύω σε ξενόφερτους αγίους....την καρδιά την παραφούσκωσα όμως....μην τυχόν και σπάσει και σκορπίσει ΑΓΑΠΗ σε όλον τον κόσμο...

Θα πάω αργότερα να δω και τα σπιτάκια σας....να πάρω δύναμη....Φιλάκια