Η αγάπη πλανιέται στον αέρα!!!

Η σημερινή μέρα ήταν αφιερωμένη σε όλους αυτούς τους μικρούς μαχητές ενάντια στον καρκίνο...μία παγκόσμια ημέρα που δεν γνώριζα μέχρι προχτές....Θα πω και γω με την σειρά μου πως θα ήθελα να μην υπήρχε ποτέ...πως θα ήθελα να είναι όλα τα παιδιά του κόσμου γερά και ευτυχισμένα...να μπορούν να απολαμβάνουν την παιδικότητά τους...την ζωή...Δυστυχώς όμως ο καρκίνος είναι εδώ και χτυπά χωρίς διάκριση κάθε ηλικία...και δυστυχώς  πιστεύω πως ήρθε για να μείνει....
Θυμάμαι έναν καθηγητή μου στην ΑΣΠΑΙΤΕ  που έλεγε ότι θα έρθει μια στιγμή που θα έει εξαπλωθεί πολύ και θα έχουμε κι εμεις εξοικιωθεί τόσο με την συγκεκριμένη πάθηση και θα συναντιόμαστε στον δρόμο και αντί του " καλημέρα, πως είσαι?" θα λέμε "καλημέρα, πως τα πας με τον καρκίνο σου?" Το είχα βρει τόσο μακάβριο τότε....τώρα όμως το νοιώθω να θεριεύει δίπλα μου σε όλο και πιο πολλούς γνωστούς και θυμάμαι πως όταν διαγνώστηκε η κουνιάδα μου, θυμήθηκα την  γιαγιά μου που έλεγε πως όταν το κακό φτάνει στην γειτονιά περίμενέ το και στην πόρτα σου...και τολμώ να σας πω πως οι 42 μέρες με την Σοφία με έχουν προετοιμάσει να το αντιμετωπίσω με την ίδια αξιοπρέπεια που το έκανε εκείνη έως την τελευταία στιγμή, αλλά τρέμω την ιδέα του να μην είμαι εγώ το θύμα του αλλά τα παιδιά...
«Θαυμάζω τη μάνα. Τη δύναμη της μάνας που καλείται να παλέψει για τη ζωή του παιδιού της που διαγνώστηκε με καρκίνο. Μέσα στο Σπίτι των Παιδιών της Φλόγας φαίνεται η προσφορά της, οι τεράστιες ψυχολογικές και βιολογικές αντοχές που έχει». Λόγια καρδιάς που σκορπίζουν συγκίνηση και μόνο μία μάνα μπορεί να νιώσει και να κατανοήσει. Αυτά είναι τα λόγια της Μαρίας Τριφωνίδη, προέδρου τα τελευταία 12 χρόνια της Φλόγας, του συλλόγου γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια, που μίλησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου.(Πηγή: http://www.mothersblog.gr/o-kosmos-toy-paidioy/item/15119-15-fevrouariou---pagkosmia-imera-kata-tou-paidikoy-karkinou#ixzz2tQwhKKJy )
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να δείξω την ίδια δύναμη....Χαίρομαι αφάνταστα όμως που με την δράση μας στην Ναύπακτο βοηθάμε αυτές τις μάνες....να στηρίξουν την πολιτεία στις ελλείψεις που έχει...μα πάνω από όλα που βοηθάμε αυτά τα παιδιά να ελπίζουν...να νοιώσουν αγάπη...να αποκτήσουν τα υλικά μέσα για να νικήσουν την μάχη της ζωής...Χαίρομαι αφάνταστα που βλέπω τόση αγάπη και τόση ανταπόκριση από όλους σε αυτή την δράση και συγκινούμε για άλλη μια φορά με την αλυσίδα αγάπης που έχουμε δημιουργήσει...Αυτή η αλυσίδα αγάπης ήταν και η αφορμή για ένα ακόμη καδράκι για την Φλόγα....αυτή η αγάπη που πλανιέται στον αέρα της γειτονιάς μας αποτυπώθηκε σε ένα καδράκι που φτιάξαμε με την Νικολίτσα...ένα από τα αριστερά μου (το δεξί δουλεύει ...ακόμη) χέρια!!!

καδράκι σε ξύλο....καρδιές και πεταλούδες είναι με την τεχνική της καμμένης ατλακόλ σε χαρτί

μπορείτε να δείτε το βίντεο στην σελίδα των τεχνικών που λάτρεψα

Μακάρι κάποια μέρα να μην χρειάζεται μια τέτοια παγκόσμια ημέρα....αλλά ως τότε να μην ξεχνάμε να είμαστε δίπλα σε κάθε τέτοιο παιδί...Καλή σας νύχτα!!!