Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Όταν η γη φεύγει κάτω από τα πόδια σου...

"Από ότι φοβάσαι δεν γλιτώνεις" έλεγε η γιαγιά μου, ενώ το αγαπημένο ρητό της μητέρας μου είναι "ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι"....Ξέρετε πόσες φορές έτυχε στην παραλία τα απογεύματα να βλέπουμε γονείς να ψάχνουν ένα παιδάκι? Μα καλά πως το έχασαν από τα μάτια τους? απορούσα κάθε φορά ....πάντα είχα τον φόβο μην χάσω κάποιο παιδί γι'αυτό πάντα ο ένας μας καθόταν στο τραπέζι και ο άλλος επέβλεπε...Δεν είναι δουλειά αυτή, έλεγε μια κουμπάρα μου αλλά εγώ δεν νοούσα να τα αφήσουμε από τα μάτια μας...κι είναι τόσο δύσκολο με αυτές τις πολύπλευρες τρισδιάστατες κατασκευές που συνδιάζουν κούνιες-τσουλήθρες και ότι άλλο θέλει το μυαλό σου, να ελέγχεις από απόσταση...Σήμερα όμως δεν υπήρχαν κούνιες...δεν καθόμασταν σε τραπέζι...ούτε είμασταν στην παραλία...Στην πλατεία του λιμανιού χαζεύαμε τα τελευταία άρματα του καρναβαλιού....Ο Νικόλας με τους φίλους του είχαν ντυθεί και ήταν από την κάτω πλευρά...ο Δημήτρης μαζί μας ακόμη...ζητήσαν ποπ κόρν...το πήραμε και πιάσαμε μια άκρη...πολύς ο κόσμος...Ένα γκρούπ περνά...σακάκι - πουκάμισο - γραβάτα και από κάτω φουστανέλα και τσαρούχια..."Μαμά αυτοί γιατί είναι ντυμένοι έτσι?" έμεινε μετέωρη η ερώτηση της Αλεξάνδρας την ώρα που γύριζα να απαντήσω κάτι στον Σταύρο...αλλά γυρνώντας να απαντήσω η Αλεξάνδρα έλειπε!"Σταύρο, το παιδί!"και τρέχω...να ψάχνω τι? βελόνα στα άχυρα... στα περίπτερα...όχι, στον πλανόδιο με τα ποπ κόρν...όχι...,στην πίστα χορού...όχι...,στα γύρω μαγαζιά...όχι, τρέχω στο στενοπάζαρο όπου ακόμη ήταν στημένοι οι μπουναμάδες...όχι, ο γύρος της πλατείας από την κάτω μεριά...όχι... Απελπίζομαι...κλαίω και ψάχνω...ανεβαίνω πάλι στην πλατεία...βλέπω το Δημήτρη...κρατάει σφιχτά την Φρόσω...κλαίει..του κάνω σήμα να μείνουν εκεί...Σπρώχνω κόσμο να βγώ μπροστά..."Συγνώμη, να περάσω...ψάχνουμε ένα κοριτσάκι" "Προτότυπο κόλπο...ξέρεις από τι ώρα είμαστε εμείς εδώ?" μου απαντάει μια γιαγιά και μου γυρίζει πλάτη κλείνοντας τον δρόμο...Ξανααπελπίζομαι...Αστυνομικοί...τρέχω...αρχίζω κλαίγοντας να τους εξηγώ...ο ένας με διακόπτει..."Αστυνομικός δεν είμαι ...αλλά θα είσαι πολύ τυχερή αν την βρεις"...θα καταρρεύσω...Πολύς ο κόσμος...δυνατή μουσική...είπα μουσική? Αυτό είναι τρέχω προς τον υπεύθυνο...να έβαζε μια αναγγελία..."Νονά!" γυρίζω..."ο νονός είδε την Αλεξάνδρα...κοίτα!" Δεν απαντάω καν στο παιδί...κοιτάω και τρέχω...Η Αλεξάνδρα είναι δύο άτομα μπροστά από την γιαγιά που δεν με άφησε να περάσω και χτυπάει παλαμάκια γελαστή-γελαστή...Θεέ μου, σε ευχαριστώ! Μέχρι να φτάσω είναι ήδη μαζί με τους άλλους και κλαίει..."Ήμουν μόνο μια γραμμούλα μπροστά και 5χλμ" λέει...Δεν θα ασχοληθώ με τον υπολογισμό της απόστασης..."Μην μου το ξανακάνεις ποτέ αυτό" λέω και την σφίγγω..."Ήθελα να τους δω αυτούς τους μασκαράδες....."Δεν δίνω σημασία σε τίποτα ...την έχω μπροστά μου...αυτό έχει σημασία...Ο Σταύρος πανιασμένος ακόμη...το στομάχι μου πάει να σπάσει..Πόσα δευτερόλεπτα να έκανα να του απαντήσω ότι το όνομα του προηγούμενου γκρουπ ήταν " οι Γερμανοί ξανάρχονται"? Πόσα δευτερόλεπτα αρκούν για να καταστραφείς?
Περιττό να σας πω ότι δεν κάθισα ούτε λεπτό παραπάνω...τα πόδια μου δεν με κρατούσαν..."Μαμά δεν θα με έχανες...Θα έλεγα ότι η μαμά μου είναι η Ασπασία η Μυλωνά και μπαμπάς μου ο Σταύρος ο Δημητρόπουλος...αλλά μια γραμμούλα ήταν σου λέω..." μου είπε παραπονεμένα πριν κοιμηθεί...Μια γραμμούλα....γίνεται ο χτύπος της καρδιάς μου, ακόμη τώρα, 3 1/2 ώρες μετά, όταν σκέφτομαι τι θα μπορούσα να πάθω...


17 σχόλια:

  1. Αυτός ο φόβος ο χειρότερος...δεν υπάρχει ψυχραιμία σ'αυτό.Πάει πέρασε...Τέλος καλό...όταν γίνεσαι γονιός ζεις με χίλιες αγωνίες...τ'έλεγε η μάνα μου κι εγώ κουνούσα το κεφάλι...Δώσ'της ένα φιλί κι από μας να κοιμηθεί ήσυχη,φοβήθηκε κι'αυτό και σίγουρα περισσότερο βλέποντας το δικό σου φόβο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα! Φαντάζομαι τη τρομάρα που πήρατε....Τέλος καλό όλα καλά!!!Θα μείνει μια ανάμνηση που όταν μεγαλώσει θα τη θυμάστε και θα γελάτε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΣΠΑ ΜΟΥ!!!!!!!!
    ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ!!!!!!!
    ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΤΟΜΑΧΙ ΣΦΙΧΤΗΚΕ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ!!!!!
    ΕΥΤΥΧΩΣ ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!!!!!!!!!!
    ΦΙΛΑΚΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΑΣΠΑ ΜΟΥ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΑ ΚΑΙ ΠΑΓΩΣΑ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΣΤΑΛΙΑ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ.ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ. ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥ ΓΙΝΕΙ ΦΟΒΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΑΘΕΙ ΜΙΑ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΣΦΙΓΓΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΟ ΛΕΓΕ ΚΑΙ ΤΟ ΞΑΝΑΛΕΓΕ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΞΕΚΟΛΛΑΕΙ ΑΠΟ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΖΕΙ Μ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ 11.ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ ΗΡΕΜΗΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΟΜΟΡΦΑ ΣΗΜΕΡΑ.
    ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΗ ΜΙΚΡΟΥΛΑ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν έχω χειρότερο φόβο από αυτόν...χαίρομαι που τέλος καλό όλα καλά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άσπα μου, τι ήταν αυτό που περάσατε.... ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι!!!!
    Πάει τώρα, πέρασε καλή μου, ξεχάστε το σαν να μη συνέβη ποτέ.... να μη μείνει τραύμα στο παιδί!!!!
    Τέλος καλό, όλα καλά.....
    Φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τρέμω στην ιδέα. Τρέμω και μόνο που το σκέφτομαι. Τέλος καλό όλα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πωπω τι περασατε βρε Ασπα!Σκέτη τρελα...Να ειστε καλά και να το ξεχασετε γρηγορα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ασπα..πλακα μου κανεις..διαβαζω και λεω αδυνατον..το παιδι ειναι καλα..εσυ..πρωτα ο Θεος ολα καλα..ενταξει κοριτσι..καλο σου βραδυ..προσπαθησε να ηρεμησεις..σε φιλω..φιλα μου τα κοριτσια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τέλος καλό... όλα καλά!!! Το έχω περάσει και σε καταλαβαίνω απόλυτα... χαλάρωσε και προσπάθησε να το ξεχάσεις... Καλή Σαρακοστή και καλή εβδομάδα!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ασπασία μου, τι πάθατε βρε παιδί μου!!! Εδώ εμείς το διαβάζουμε και η αγωνία είναι στα ύψη!!! Τέλος καλό όλα καλά όμως!!! Καλή Σαρακοστή σας εύχομαι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δάκρυσα με την αγωνία σου!! Δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από αυτό!!! Κι εγώ τρελαίνομαι μόνο με τη σκέψη.... Καλή Σαρακοστή σας εύχομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΑΣΠΑ ΜΟΥ ΕΝΙΩΣΑ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟ ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ!!!! ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Με έκανες και πάγωσα!!!! Ξαναέζησα τον εφιάλτη που πέρασα πριν από 20 χρόνια. Στο καράβι για την Κρήτη, έχασα το μικρό μου Νικόλα (3 χρονών) από τα μάτια μου μέσα σε δευτερόλεπτα. Για να γελάσουμε και λίγο θα σου πω, ότι μπήκα μέχρι και στις αντρικές τουαλέτες και άνοιγα τις πόρτες να δω μήπως τον έχει στριμώξει κανείς εκεί!!!!!! Δεν θες να ξέρεις το υφάκι των αντρών που τις χρησιμοποιούσαν εκείνη την ώρα!!!!!!!!!! Αλλά εγώ δεν χαμπάριαζα....... ήμουν σαν τρελλή. Όταν τον βρήκα (πίσω από ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι και δεν φαινόταν), μου χάρισαν τον κόσμο όλο. Πόσο σε καταλαβαίνω......... Φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Πωπω Άσπα το διάβασα και καταστεναχωρέθηκα!Εύχομαι κανένας γονιός να μην ζεί τέτοιες καταστάσεις.Πραγματικά πολύ άσχημη κατάσταση.Τέλος καλό όμως όλα καλά!Εύχομαι να μην το ζαναζήσεις ποτέ!Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. ΜΟΛΙΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ ......ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΕΝΙΩΣΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΜΟΥΝΑ ΕΚΕΙ!!!!ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΖΗΣΩ ΠΟΤΕ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!!ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΙΕΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ ΑΛΛΑ....ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΓΙΑΤΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ...ΤΙ ΣΟΥ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ!!!ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΑ ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!!ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. ετσι ακριβως μια γραμμη απεχει η ευτυχια απο την απολυτη δυστυχια!!πως σε καταλαβαινω !!!το ειχα παθει κι εγω πολλα χρονια πριν με την κορη μου στο σελι!!εχασα τον κοσμο κατω απο τα ποδια μου!ευτυχως τελος καλο ολα καλα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή